To miał być najpiękniejszy dzień ze wszystkich — nasza kryształowa rocznica ślubu, idealne przyjęcie, które przygotowywałam od miesięcy. Ale zamienił się w moje osobiste piekło, gdy mąż odciągnął mnie na bok i zażądał, żebym oddała jego matce mój najcenniejszy prezent.
— Mama bardziej go potrzebuje — powiedział, patrząc w ziemię.
Upokorzenie paliło mnie jak rozżarzone żelazo. Ale nie zapłakałam. Opanowałam się, wróciłam do gości i odegrałam taką scenę, że teściowa uciekła z przyjęcia, zostawiając zarówno torebkę, jak i swoją dumę. A mój mąż po raz pierwszy zrozumiał, że może stracić mnie na zawsze.
— Stasik, kochanie, jesteśmy pewni, że naprawdę przyjechaliśmy do waszego nowego osiedla domków, a nie na wyjazdowy bankiet restauracji „Puszkin”?
Głos Tamary Igorewny — mojej teściowej — był tak przesłodzony, że Alinę aż przez chwilę rozbolały zęby. Stała przy zupełnie nowym grillu, obracając pachnące steki z marmurkowej wołowiny i starając się zachować ciepły, serdeczny uśmiech. Dziś przypadała jej piąta rocznica ślubu ze Stasem. Kryształowa. A Alina chciała, żeby ten dzień był idealny.
Świętowali na działce, na której budował się ich przyszły dom, w ekskluzywnym osiedlu — miejscu, które już stało się źródłem dumy Aliny i niewyczerpanym źródłem irytacji jej teściowej. Alina spędziła trzy miesiące, przygotowując wszystko: sama zaprojektowała i urządziła rabaty kwiatowe na nowej parceli, zamieniając gołą ziemię w coś przypominającego angielski ogród. Cały wczorajszy dzień marynowała mięso według przepisu słynnego szefa kuchni, piekła trzypiętrowy tort musowy pokryty lustrzaną polewą i spędziła połowę nocy, przygotowując wykwintne przekąski, żeby dogodzić każdemu gościowi. Stół pod młodą jabłonką uginał się od jedzenia, słońce lśniło w kryształowych kieliszkach, a lekki wiatr niósł zapach róż i jaśminu.
— Mamo, jak zawsze — uzbrojona w komplement — spróbował zażartować Stas, niezręcznie poprawiając kołnierzyk nowej koszuli. Zobaczył, jak jego żona się napina, i pospieszył, żeby ją objąć. — Alina to prawdziwa czarodziejka. Wszystko zrobiła sama, wyobrażasz sobie?
Tamara Igorewna przesunęła krytycznym wzrokiem po stole, zatrzymując spojrzenie na miseczkach z czarnym kawiorem.
— Sama? To dobrze. A ja myślałam, że zamówiliście catering. Bardzo podobne. No cóż, brawo, moja droga, zrobiłaś, co mogłaś. Jak na piknik na placu budowy — jest wspaniale.
Powiedziała to tonem osoby, która chwali dziecko za krzywego bałwana. Potem podeszła do stołu, poprawiając swoją wieczorową suknię z ciężkiego jedwabiu, która zupełnie nie pasowała do tła niedokończonego domu i rusztowań. Przyjechała niemal ostatnia, kiedy wszyscy goście byli już na miejscu, żeby mieć pewność, że jej pojawienie się nie przejdzie niezauważone.
Alina wzięła głęboki oddech, próbując zignorować jadowitą uwagę. Nie dziś. Nie pozwoli jej zepsuć tego dnia. Wkrótce przyjechał jej ojciec, stary inżynier na emeryturze, ale wciąż w dobrej formie. Przytulił córkę tak mocno, że aż kości jej zatrzeszczały.
— Córeczko, wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy! Pięć lat — to już nie byle co! Chcę, żebyś wiedziała, jak bardzo jestem dumny z ciebie i twojej rodziny.
Zakłopotany odchrząknął i podał jej aksamitne pudełeczko.
— To dla ciebie. Nie krępuj się, otwórz.
Alina z ciekawością uniosła wieczko — i zaniemówiła. W środku, na jedwabnej poduszeczce, spoczywał elegancki szwajcarski zegarek w stylu vintage, z cienkim skórzanym paskiem i tarczą z masy perłowej.
— Tato! Ale… takie kosztują fortunę! Skąd go masz? — wyszeptała, nie wierząc własnym oczom.
— Trochę odłożyłem, zachowałem część premii. Od dawna chciałem podarować ci coś naprawdę wartościowego, coś, co będzie ci o mnie przypominać. Jesteś moją jedyną — odpowiedział zmieszany. — Noś go na zdrowie.
Bardzo wzruszona Alina założyła zegarek na nadgarstek. Pasował idealnie, błyszcząc w promieniach zachodzącego słońca. Goście szeptali z zachwytu, a Stas z dumą pocałował żonę.
— Tato, dziękuję! To najpiękniejszy prezent! — wykrzyknęła Alina.
Podniosła wzrok i skrzyżowała spojrzenie z teściową. Ale Tamara Igorewna nie patrzyła na synową. Cała jej drapieżna, oceniająca uwaga była skupiona na małym błyszczącym przedmiocie na nadgarstku Aliny. W jej oczach było tyle jawnej, zachłannej zazdrości, że Alina na chwilę poczuła się nieswojo.
Konflikt z Tamarą Igorewną tlił się od dawna, ale wybuchł na dobre sześć miesięcy wcześniej. Wtedy Alina i Stas włożyli wszystkie oszczędności w zakup działki poza miastem i — co przelało czarę goryczy — zaciągnęli ogromny kredyt konsumpcyjny, żeby rozpocząć budowę domu. To było ich wspólne, ciężko wywalczone marzenie: uciec z hałaśliwego, zakurzonego miasta, wychowywać przyszłe dzieci na świeżym powietrzu i mieć własny ogród. Ale dla teściowej to marzenie stało się osobistą zniewagą.
— Postanowiliście mnie wpędzić do grobu?! Budować dom?! — wrzeszczała wtedy do Stasa przez telefon, nie przebierając w słowach. — To studnia bez dna! Czarna dziura, która pochłonie wszystkie wasze pieniądze i całą waszą energię! Wy w ogóle rozumiecie, w co się pakujecie? Ceny materiałów rosną każdego dnia, robotnicy was oszukają, budowa będzie się ciągnąć dziesięć lat! I po co? Żeby mieszkać w błocie, z dala od cywilizacji?
Stas próbował mówić coś o ekologii, o przyszłości, o tym, że to dobra inwestycja, ale matka nie chciała nic słyszeć. Martwiło ją coś zupełnie innego.
— I co najważniejsze — zostawicie mnie tutaj! Samą! — ściszyła głos do tragicznego szeptu. — Sama cię wychowałam, nocami nie spałam, a teraz postanowiłeś uciec na wieś pod spódnicę swojej Aliny! Zamiast pomagać matce, zafundować mi pobyt w spa, zakopiecie miliony w tej ziemi!
Od tamtej pory każda rozmowa ostatecznie wracała do tego tematu. Zakup działki i początek budowy odebrała jak zdradę i złośliwie czekała, aż ich „przygoda” się nie powiedzie. Więc dziś, widząc suto zastawiony stół i szczęśliwych gości na tle domu, który wciąż był niedokończony, ale już ukochany, nie mogła powstrzymać się od jadowitych uwag. Dla niej to nie było święto, tylko kolejna okazja, żeby udowodnić synowi, że popełnił fatalny błąd.
Po obejściu wszystkich gości Tamara Igorewna znowu podeszła do stołu i z miną ekspertki nadziała na widelec maleńki kawałek pasztetu z kaczej wątróbki…
— Zobaczmy… trochę suchy — wydała werdykt po ledwie jednym kęsie. — Alina, kochanie, skąd masz ten przepis? Z internetu? Tyle się tam teraz pisze, że nie można temu ufać. Ja mam sprawdzony przepis po babci. Trzeba dodać koniak i olej truflowy, wtedy konsystencja będzie jedwabista. Później ci go podyktuję.
— Dziękuję, Tamaro Igorewno, wezmę to pod uwagę — wymamrotała Alina przez zęby. Jej przyjaciółka Ira, siedząca obok, ścisnęła ją współczująco za rękę pod stołem.
Ale teściowa była nie do zatrzymania. Przeszła po kolei przez każde danie. Tartaletki z kawiorem były „banalne”, sałatka z krewetkami i awokado „mdła”, a steki, nad którymi Alina pracowała półtorej godziny, żeby osiągnąć idealny stopień wysmażenia, okazały się „gumowate”.
— Stasik, synku, masz delikatny żołądek — powiedziała, odsuwając jego talerz z mięsem. — Nie jedz tego, będziesz miał zgagę. Weź lepiej ogórka kiszonego. Mam nadzieję, że nie jest gorzki?
Stas uśmiechnął się niezręcznie i próbował obrócić wszystko w żart, ale nic z tego nie wyszło. Goście wyczuli napięcie i próbowali rozmawiać o neutralnych rzeczach, ale Tamara Igorewna, niczym dyrygentka marnej orkiestry, za każdym razem sprowadzała całą uwagę z powrotem na siebie i swoje „eksperckie opinie”.
Kiedy przyszła pora na tort, Alina była już u kresu wytrzymałości. Wniosła swoje dzieło, pokryte błyszczącą czekoladową polewą i udekorowane świeżymi owocami, przy aplauzie gości.
— Wow! Alinka, urodziłaś się, żeby zostać cukierniczką! — wykrzyknęła Ira.
— Jest przepiękny! — dodał jej ojciec.
Tamara Igorewna odkroiła sobie maleńki kawałek, podniosła go do nosa, obwąchała i odłożyła widelec.
— Za dużo żelatyny — oznajmiła stanowczo. — Mus powinien być lekki, a ten stoi jak cegła. A biszkopt, czuję to, jest suchy. Nie, nie będę tego jeść. Dziękuję, dbam o linię.
W ciszy, która po tym zapadła, Alina poczuła, jak do gardła podchodzi jej gorąca kula. Włożyła tyle wysiłku, tyle serca w to przyjęcie, a ta kobieta metodycznie i sadystycznie niszczyła wszystko, co było dla niej ważne. Spojrzała na męża, szukając wsparcia, ale Stas tylko opuścił wzrok, winny, i przełknął duży łyk szampana. W tej chwili Alina zrozumiała, że w tej walce jest sama. Opanowała się, znowu przywołała na twarz uśmiech i powiedziała głośno:
— No cóż, Tamaro Igorewno, jaka szkoda! To więcej zostanie dla nas! Kochani, kto chce dokładkę?
Goście z ulgą wrócili do rozmów i zaczęli nakładać sobie tort. Teściowa, widząc, że jej przytyk nie zadziałał, zacisnęła usta i znów skierowała wzrok na błyszczący zegarek na nadgarstku synowej. W jej głowie rodził się już nowy, znacznie bardziej podstępny plan.
Kiedy główna część uczty dobiegła końca i goście rozeszli się po posesji — jedni poszli wypróbować nową ogrodową huśtawkę, inni grali w badmintona — Tamara Igorewna zdecydowanym krokiem podeszła do syna.
— Stanisław, słowo — powiedziała władczo i, nie czekając na odpowiedź, wciągnęła go do domu. Weszli do chłodnego salonu, a ona mocno zamknęła za sobą drzwi.
— Mamo, co się stało? Źle się czujesz? — zapytał Stas z niepokojem.
— Problemem jest to, co widzę! — syknęła Tamara Igorewna, nagle przechodząc od tonu rozkazującego do dramatycznego. — Synu, oślepłeś? Nie rozumiesz, co się dzieje?
— Co się dzieje? Świętujemy rocznicę, wszyscy dobrze się bawią…
— Wszyscy się bawią, a twoja matka siedzi tu tak, jakby jej napluto w twarz! Twoja żona… ona wszystko zrobiła specjalnie! Ten cały pokaz z kawiorem, te wyrafinowane zagraniczne potrawy! Chciała mnie upokorzyć, pokazać, jaka z niej idealna pani domu, a ja, jak widać, nic nie znaczę! A ten prezent? Widziałeś ten zegarek? To kosztuje fortunę! Jej ojciec jest teraz milionerem? Nie! On po prostu chce pokazać, że nie oszczędza na córce, podczas gdy mój syn — to znaczy ty — nie jest w stanie zapewnić żonie takiego poziomu! To policzek dla całej naszej rodziny!
Stas patrzył na matkę oszołomiony. Jej twarz była wykrzywiona bólem i złością; teatralnie przyciskała dłoń do serca.
— Mamo, o czym ty mówisz? Ojciec Aliny po prostu podarował jej prezent z serca. Co to ma wspólnego ze mną?
— Co ma wspólnego? To jest upokarzające, oto co! — Jej głos zadrżał. — I gdzie ona będzie go nosić? W ogródku z motyką w ręku? Taka rzecz musi być widoczna, musi mieć status! To nie jest zwykły zegarek, to biżuteria! To tak, jakby nosić sobolowe futro do obory! Świętokradztwo!
Urwała, pozwalając, by jej słowa zapadły synowi w głowę, po czym podeszła bliżej i spojrzała mu błagalnie w oczy.
— Stasiku, kochanie… Wiesz, że zbliżają się moje wielkie urodziny. Sześćdziesiąte. Całe życie poświęciłam tobie, sama cię wychowałam, wszystkiego sobie odmawiałam… A teraz… chciałabym tylko raz w życiu poczuć się jak królowa. Ten zegarek… tak by pasował do mojego nowego kostiumu… i do moich oczu…
— Mamo, ty chcesz, żebym… poprosił Alinę, żeby oddała ci swój zegarek? Ten, który dostała od ojca? — wymamrotał Stas z niedowierzaniem.
— Jestem twoją matką! — wykrzyknęła Tamara Igorewna. — Kto jest dla ciebie ważniejszy? Kobiety przychodzą i odchodzą, ale matka jest na całe życie! A poza tym to nie bez powodu. W rodzinie od strony twojego dziadka była taka tradycja. Podczas wielkich rodzinnych świąt młodsi powinni okazywać szacunek starszym, obdarowując ich cennymi prezentami. Na znak czci. Żeby pokazać, że szanują swoje korzenie. Powiedz jej, że to nasza stara rodzinna tradycja. Że nie wypada, by starszy krewny, głowa rodziny, opuszczał przyjęcie z pustymi rękami. Ona jest taka „porządna”, szanuje tradycje, prawda? Niech okaże szacunek matce swojego męża. A później ja jej… odkupię coś w zamian. Jakąś broszkę czy cokolwiek.
Stas milczał, próbując to wszystko przetrawić. Doskonale rozumiał absurd i szaleństwo całej sytuacji. Wiedział, że nigdy nie było w ich rodzinie żadnej takiej tradycji. Ale spojrzał na twarz matki zalaną łzami, na jej drżące ręce, pełne błagania, i znów poczuł znajomy ucisk winy i obowiązku. Od dzieciństwa nie potrafił jej niczego odmówić. Doskonale wiedziała, jak naciskać na jego czułe punkty, wpędzając go w poczucie wiecznego długu.
— No dobrze, synku… proszę… — wyszeptała. — Jesteś moim jedynym obrońcą. To dla mnie takie ważne…
— Dobrze — westchnął, czując się jak najgorszy zdrajca. — Dobrze, mamo. Porozmawiam z nią. Coś wymyślę.
— Mój dobry chłopiec — powiedziała natychmiast, promieniejąc, i otarła łzy. — Wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć. Idź, porozmawiaj z nią. I nie zwlekaj.
Stas wyszedł z domu jak we mgle. Słońce już zachodziło, malując niebo na różowo i pomarańczowo. Goście się śmiali, cicho grała muzyka, a całe to święto, które jeszcze godzinę wcześniej wydawało mu się wspaniałe, teraz budziło w nim obrzydzenie. Znalazł Alinę przy rabacie róż. Ścinała kilka kwiatów do bukietu, który chciała dać swojej starszej ciotce na pożegnanie. Wyglądała spokojnie i szczęśliwie. Stas poczuł się od tego jeszcze gorzej.
— Alin — odezwał się, próbując zabrzmieć sztucznie pogodnie. — Chodź na chwilę do szklarni, chcę ci coś pokazać.
— Coś pilnego? — zapytała zdziwiona. — Muszę tylko dokończyć ten bukiet dla cioci Wali…
— Tak, pilne. Zajmie tylko chwilę — nalegał, biorąc ją za rękę.
Jego dłoń była zimna i wilgotna. Alina poczuła, że coś jest nie tak, ale posłusznie poszła za nim. Weszli do ich nowej szklarni, pachnącej świeżym drewnem i ziemią, gdzie dojrzewały już pierwsze pomidory. To była duma Aliny, jej mały raj.
— Co się dzieje, Stas? Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha — powiedziała, patrząc mu w oczy.
Przestępował z nogi na nogę, nie wiedząc, od czego zacząć.
— Alin, to… delikatna sprawa… No bo mama zaraz będzie wyjeżdżać…
— No i wreszcie — nie powstrzymała się Alina. — Co za ulga. Mam jej zapakować trochę tej „mdłej” sałatki na wynos?
— Alin, proszę, nie bądź złośliwa — skrzywił się Stas. — To poważne. Widzisz… mamy taką starą rodzinną tradycję… Bardzo starą. Jeszcze z czasów mojego pradziadka.
Mówił i sam słyszał, jak fałszywie brzmi jego głos.
— Jaką tradycję? — zapytała Alina, od razu czujna. — Przez pięć lat nigdy o niej nie słyszałam.
— No, to nie jest… dla wszystkich. To znaczy, chodzi o to, że… nie wypada, żeby najstarszy i najbardziej szanowany członek rodziny — w tym wypadku moja matka — opuszczał wielką uroczystość bez prezentu. To oznaka braku szacunku.
Alina patrzyła na niego w milczeniu, a ciepło, które jeszcze przed chwilą lśniło w jej oczach, zamieniło się w lód.
— Prezentu? — powiedziała. — Twoja matka, która przyszła z pustymi rękami, skrytykowała wszystko, co zrobiłam, i ma wyjść z naszej uroczystości z prezentem? Mówisz poważnie?
Stas poczuł, jak grunt usuwa mu się spod nóg, i postanowił zagrać va banque. Wyrzucił wszystko jednym tchem:
— Tak! I… no, mama powiedziała… że bardzo podoba jej się twój zegarek. Ten, który dostałaś od taty. Mówi, że pasuje do koloru jej oczu. Więc… Alin… oddaj jej swój zegarek.
Umilkł, nie mając odwagi spojrzeć jej w twarz. W szklarni zapadła taka cisza, że można by było usłyszeć brzęczenie trzmiela za szybą. Alina nie krzyknęła. Nie rozpłakała się. Po prostu patrzyła na męża, a w jej oczach było tyle pogardy i rozczarowania, że Stas zapragnął, żeby ziemia pochłonęła go żywcem.
— Powtórz to — powiedziała spokojnie, prawie szeptem — i ten szept sprawił, że Stas zadrżał. — Powtórz to, co przed chwilą powiedziałeś.
— No… oddaj zegarek mamie… — wymamrotał. — Ona bardziej go potrzebuje, jest kobietą z klasą, będzie mogła go pokazywać. A tobie po co on na działce? I tak ciągle grzebiesz w ziemi…
W tym momencie coś w Alinie pękło. Ostatnia kropla, która jeszcze powstrzymywała tamę jej cierpliwości, właśnie opadła. Ale zamiast histerycznej sceny pojawił się chłodny, donośny gniew. Nagle zrozumiała wszystko: fałszywe łzy teściowej, idiotyczną „tradycję” i żałosne tchórzostwo własnego męża. Spojrzała na człowieka, którego kochała, i zobaczyła tylko maminsynka, istotę bez kręgosłupa, gotową zdradzić ją przy pierwszym skinieniu swojej matki. I wtedy podjęła decyzję. Dość. Miała już dosyć.
— Dobrze — powiedziała z nieoczekiwanym spokojem. — Masz rację. Trzeba uczcić tradycje. Chodźmy do gości.
Alina wyszła ze szklarni całkowicie odmieniona. Łagodna, uśmiechnięta gospodyni wieczoru zniknęła; na jej miejscu stała dama z prostymi plecami i stalą w spojrzeniu. Stas szedł za nią oszołomiony. Spodziewał się awantury, łez, czegokolwiek — ale nie tego lodowatego, przerażającego spokoju.
Podeszła prosto na środek trawnika, gdzie teściowa siedziała przy stole wśród ostatnich gości, i klasnęła głośno, żeby przyciągnąć uwagę wszystkich.
— Chwileczkę uwagi, drodzy goście! — Jej głos brzmiał jak napięta struna. — Właśnie wydarzył się mały rodzinny cud i koniecznie muszę podzielić się z wami tą radością!
Tamara Igorewna uniosła wzrok na synową, zaskoczona. Stas zastygł za plecami żony, czując zbliżającą się katastrofę.
— Tamaro Igorewno! Moja droga! — Alina podeszła do niej i chwyciła ją za ręce. Starsza kobieta próbowała je wyrwać z pogardą, ale Alina trzymała je mocno. — Stas właśnie powiedział mi o waszej niezwykłej niespodziance! Muszę przyznać, że nie znałam tak wspaniałej, tak arystokratycznej tradycji w waszej rodzinie! Jestem wzruszona do łez, naprawdę!
— Jakiej niespodziance? Jakiej tradycji? — wyjąkała teściowa, osłupiała.
— Jak możecie o to pytać! — wykrzyknęła Alina, a do jej głosu wkradła się nuta teatralnej radości. — Przekazywanie rodzinnej biżuterii synowi i synowej w dniu ich kryształowej rocznicy! Jako znak pełnego i ostatecznego przyjęcia synowej do rodziny! To takie… takie prawdziwe! Takie szlachetne!
Alina puściła jej dłonie i zrobiła krok w tył, splatając ręce na piersi w dramatycznym geście. Jej wzrok był utkwiony w starej broszy z dużym ametystem, zdobiącej suknię teściowej.
— Zawsze, od pierwszego dnia, kiedy się poznałyśmy, podziwiałam waszą rodzinną broszę, Tamaro Igorewno! — mówiła dalej, nie dając nikomu dojść do słowa. — Właśnie tę broszę, którą odziedziczyłyście po swojej babce, a ona po swojej. To nie jest zwykła ozdoba, to historia waszego rodu! A fakt, że dziś postanowiłyście przekazać ten rodzinny skarb mnie, swojej synowej, z okazji naszej piątej rocznicy… to dla mnie największy zaszczyt!
Umilkła i wyciągnęła dłonie miseczką, dokładnie na wysokości piersi zamurowanej kobiety.
— Dziękuję… Mamo!
Ostatnie słowo nie tylko wypowiedziała — niemal je wyśpiewała, nazywając tę kobietę „Mamą” po raz pierwszy w życiu. W tym jednym „Mamo” było tyle jadu i słodkiej zemsty, że Tamara Igorewna aż drgnęła, jakby ktoś ją uderzył.
Na trawniku zapadła martwa cisza. Goście z otwartymi ustami przenosili wzrok z Aliny na jej teściową. A Tamara Igorewna siedziała biała jak kreda, otwierając i zamykając bezgłośnie usta niczym ryba wyrzucona na brzeg. Spojrzała na syna, a w jej oczach była wyłącznie obietnica straszliwej zemsty.
Stas poczuł trzewiami, że znalazł się w samym centrum huraganu, który sam wywołał. Rzucił się do żony i chwycił ją za rękę jak tonący ostatnią deskę ratunku.
— Alina! Kochanie, ty… ty źle mnie zrozumiałaś! To wcale nie o to chodziło! — wybąkał, czerwieniąc się. — Mówiłem o czymś innym… o prezencie… od nas…
Alina powoli opuściła ręce i spojrzała na niego oczami pełnymi doskonale odegranego bólu i smutku.
— Jak to… źle zrozumiałam? — wyszeptała na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli. — To… nie będzie prezentu? Ani broszy?
Ukryła twarz w dłoniach, a jej ramiona zaczęły drżeć od cichych szlochów.
— Boże, co za wstyd… co za hańba… — rozległo się stłumione spomiędzy jej palców. — A ja, głupia, myślałam… Skoro mam oddać twojej mamie mój nowy zegarek, prezent od mojego ojca… to potem ona da mi coś w zamian… Sam przecież powiedziałeś „tradycja”… Och, jak źle to zrozumiałam… Jaka ja jestem głupia…
I tyle. Scena została odegrana. Perfekcyjnie. Wszystko wskoczyło na swoje miejsce. Wśród gości przebiegł oburzony szmer. Wszystkie spojrzenia — pełne dezaprobaty, pogardy i osłupienia — zwróciły się ku Tamarze Igorewnie i jej synowi. Ciotka Walja ciężko westchnęła i przeżegnała się. Ojciec Aliny powoli wstał od stołu, zaciskając pięści tak mocno, że aż zbielały mu knykcie.
Teściowa zrozumiała, że wpadła we własne sidła. To, co jej babka nazywała „kabalistyczną pułapką”. Została publicznie upokorzona i przedstawiona jako małostkowa, chciwa intrygantka.
— Kochana… — zdołała w końcu wykrztusić ledwo słyszalnym głosem, z twarzą płonącą ze wstydu. — Stasik też musiał coś pomylić… Ja… ja po prostu komplementowałam twój śliczny zegarek… Powiedziałam, że chciałabym sobie kiedyś kupić podobny… Nigdy nie chciałam cię prosić, żebyś mi go oddała… To wszystko… to zwykłe nieporozumienie… pomyłka…
Podniosła się tak gwałtownie, że przewróciła swój do połowy pełny kieliszek szampana.
— Właściwie… i tak miałam już wracać… Boli mnie głowa. Więc pójdę… A ty, Alina, nie smuć się.
Rzuciła synowi spanikowane spojrzenie, potem wściekłe spojrzenie rodzinie synowej i bez słowa niemal wybiegła ku bramie. W pośpiechu zostawiła na krześle swoją torebkę i drogi kaszmirowy szal. Minutę później rozległ się pisk opon taksówki odjeżdżającej z posesji.
Przyjęcie było nieodwracalnie zepsute. Goście, mamrocząc niezręczne pożegnania, zaczęli szybko się rozchodzić. Ojciec Aliny podszedł do córki, mocno ją przytulił i wychodząc, rzucił Stasowi takie spojrzenie, że ten aż się skurczył. Kiedy za ostatnim gościem zamknęła się brama, zostali tylko we dwoje w ogłuszającej ciszy, pośród resztek nieudanego święta.
Alina w milczeniu sprzątała ze stołu brudne talerze. Jej ruchy były ostre i precyzyjne. Stas stał obok, nie wiedząc, co powiedzieć.
— Alin… wybacz… — zdołał w końcu wyszeptać.
Zatrzymała się i powoli odwróciła w jego stronę. W jej oczach nie było już ani łez, ani bólu. Tylko zimna, odległa stal.
— To był. Ostatni. Raz — powiedziała, akcentując każde słowo i wbijając mu palec w pierś. — Jeszcze jeden taki numer twojej matki — z twoją pomocą — i pójdziesz ją pocieszać jako mój były mąż. Z walizką. Do tego mieszkania z niedokończonym remontem.
— Alin, no co ty mówisz? Jaki rozwód? Ja tylko…
— Jesteś zwykłą wycieraczką! — przerwała mu, a jej głos przeszedł w krzyk. — Bezkręgosłupim maminsynkiem! Szepnęła ci do ucha, a ty od razu poleciałeś spełniać jej zachciankę, zdradzając własną żonę w dniu naszej rocznicy! Ty w ogóle rozumiesz, co dziś zrobiłeś? Upokorzyłeś mnie! Upokorzyłeś mojego ojca! Próbowałeś odebrać mi prezent od mojego taty!
Zrobiła krok w tył, łapiąc oddech.
— Nie rozczarowuj mnie więcej, Stas. Nie popychaj mnie do grzechu. Ja już jestem na skraju. Mam serdecznie dosyć twojej matki — powiedziała, przesuwając kantem dłoni po gardle. — Kocham cię, ale siebie i swoją godność kocham bardziej. Jeśli nie umiesz być dla mnie solidnym murem, to przynajmniej nie bądź kamieniem u mojej szyi. Rozumiesz?
Cofnął się, oszołomiony jej gniewem i lodowatą stanowczością. Nigdy wcześniej nie widział jej takiej. Wymamrotał coś w odpowiedzi i ruszył w stronę tarasu. Miał już po dziurki w nosie, że żona mówi do niego jak do niesfornego uczniaka i jeszcze grozi rozwodem. A to wszystko przez mamę! Dzięki jej wielkie! Przecież wiedziała, że nie potrafi jej niczego odmówić, i bez najmniejszych skrupułów to wykorzystywała.
Przytłoczony emocjami, wyciągnął telefon z kieszeni i zobaczył dwadzieścia nieodebranych połączeń od matki. W tej samej chwili telefon zadzwonił znowu. Odebrał.
— Stanisław, co to do diabła było?! — wrzasnęła matka do słuchawki. — Co to za cyrk urządziła twoja wariatka? Ach, jeszcze zobaczysz!.. Ona teraz jest mi winna ten zegarek! Jako rekompensatę za krzywdę moralną!
I wtedy wydarzyło się coś, co nigdy wcześniej się nie zdarzyło. Stas, który nigdy nie odważył się podnieść głosu na matkę, eksplodował. Krzyknął tak głośno, że po sąsiedzku nerwowo zaszczekał pies.
— ONA NIC CI NIE JEST WINNA! KIEDY TY W KOŃCU SIĘ OPAMIĘTASZ, MAMO?! TOBIE NIGDY NIC NIE PASUJE! PRZESTAŃ WTRĄCAĆ SIĘ W NASZE ŻYCIE! PRZESTAŃ PRÓBOWAĆ WSZYSTKO KONTROLOWAĆ! DZIŚ O MAŁO NIE ZNISZCZYŁAŚ MOJEJ RODZINY SWOJĄ CHCIWOŚCIĄ I TYMI GŁUPIMI MANIPULACJAMI! O MAŁO NIE STRACIŁEM PRZEZ CIEBIE ŻONY! I ŻEBYŚ WIEDZIAŁA, KOCHAM JĄ! I zapamiętaj sobie: jeszcze raz doprowadzisz do kłótni między nami, a zapomnę, że mam matkę! Rozumiesz?!
Nie czekając na odpowiedź, nacisnął „zakończ połączenie”. Matka natychmiast próbowała oddzwonić, ale odrzucił połączenie i zablokował jej numer. Oddychając ciężko, wrócił do domu. Alina stała przy oknie. Wszystko słyszała.
— Drzwi na taras były otwarte — powiedziała cicho.
Podszedł do niej bez słowa. Długo mu się przyglądała, a potem nagle mocno go objęła. Tak mocno, jak przy ołtarzu pięć lat temu. Ukrył twarz w jej włosach pachnących różą i dymem i po raz pierwszy od lat poczuł się mężczyzną, a nie tylko synem. Zrozumiał, że ich małżeństwo — ich kryształowa, tak krucha rocznica — wreszcie ma szansę przetrwać całe życie.