Alina wytarła ręce o fartuch i zerknęła na zegar. Do powrotu Viktora zostało jeszcze dwadzieścia minut. Gulasz był prawie gotowy, a sałatka już pokrojona.
„Mein Gott…” Alina znieruchomiała z chochlą w dłoni, powtarzając w myślach regułę gramatyczną. Od dawna nie korzystała ze swojej wiedzy. Nie chciała stracić wprawy.
Zamek w drzwiach wejściowych kliknął. Viktor wrócił z pracy wcześniej niż zwykle.
„Cześć, jestem!” zawołał mąż z przedpokoju.
„Dziś jesteś wcześniej — co się stało?” Alina wyszła z kuchni, próbując ukryć niepokój. W ostatnich miesiącach Viktor często wracał po północy.
„Klient odwołał spotkanie” — powiedział Viktor, wchodząc do kuchni i całując żonę w policzek. „Ale pięknie pachnie.”
Usiedli do kolacji i jak zwykle Alina zaczęła wypytywać go o pracę.
„Jak poszło dzisiaj? Podpisali ten kontrakt?”
„Tak, wszystko jest w porządku” — odpowiedział Viktor, energicznie przeżuwając i nie podnosząc wzroku znad talerza. „Rozwijamy produkcję, tak jak przewidywałem.”
Alina się uśmiechnęła. Pamiętała, jak dziesięć lat wcześniej siedzieli w kuchni wynajmowanego mieszkania. Viktor rozkładał przed nią strony swojego biznesplanu i z pasją opowiadał o swoich pomysłach, podczas gdy ona, wyczerpana po niekończących się zajęciach, mimo wszystko słuchała go uważnie.
„Pamiętasz, jak zaczynaliśmy?” Alina przysunęła się i wzięła męża za rękę. „Mówiłeś, że pewnego dnia będziemy mieli własny dom i że nie będę już musiała pracować.”
„Oczywiście, że pamiętam” — powiedział Viktor, niezręcznie wysuwając dłoń, by sięgnąć po widelec.
„Tak się cieszę z twojego powodu. Z naszego.” Alina położyła mu dłoń na ramieniu. „Dotrzymałeś wszystkich swoich obietnic.”
Viktor przestał przeżuwać. Jego wyraz twarzy nagle stał się nieobecny.
„Alina, musimy porozmawiać.”
Po jej plecach przebiegł dreszcz. To zdanie nigdy nie zwiastowało niczego dobrego.
„O czym?”
„Dziś złożyłem pozew o rozwód.”
Alina zamrugała kilka razy, jakby próbowała otrząsnąć się z jakiegoś zaklęcia.
„O czym ty mówisz?” Jej głos stał się zachrypnięty i zakaszlała. „To żart?”
„To nie żart” — odpowiedział Viktor, odsuwając talerz. „Poznałem inną kobietę. Jesteśmy razem od sześciu miesięcy.”
„Od sześciu miesięcy?” Alina chwyciła się krawędzi stołu. „A… wszystkie nasze plany? Nasz dom, firma? Wszystko, co razem zbudowaliśmy?”
„Dom od dawna jest zapisany na mnie. Firma też” — powiedział Viktor, patrząc jej prosto w oczy. „To ty mówiłaś, że nie chcesz zajmować się papierami.”
„Ale my… Pomagałam ci przez te wszystkie lata! Pracowałam na dwóch etatach, żebyś mógł inwestować w swoją firmę!” Alina zerwała się tak gwałtownie, że krzesło upadło.
„Naprawdę jestem ci za to wdzięczny” — powiedział Viktor, również wstając. „Jestem nawet gotów oddać ci samochód. Chociaż jest zapisany na mnie.”
Alina stała nieruchomo, niezdolna się poruszyć. Miała wrażenie, że wszystko w niej zamienia się w lód.
„A te dziesięć lat naszego życia?” wyszeptała.
„Posłuchaj, było dobrze, ale teraz mam inne plany na przyszłość” — powiedział Viktor, odwracając wzrok i wkładając ręce do kieszeni. „Musisz to zrozumieć.”
„Zrozumieć?” Dłonie Aliny zacisnęły się w pięści. „Co mam zrozumieć — że przez te wszystkie lata mnie wykorzystywałeś?”
Viktor nagle odwrócił się w stronę drzwi.
„Dziś śpię u przyjaciela. Spakuj swoje rzeczy. Daję ci tydzień” — powiedział, zatrzymując się w progu kuchni. „I nie martw się dokumentami. Mój prawnik już wszystko przygotował. Musisz tylko podpisać.”
„Jak mogłeś…” Alina była na skraju łez.
„Wystarczy, Alina” — powiedział Viktor, zaciskając usta. „Masz trzydzieści pięć lat. Żadnej przyszłości. Zwykła nauczycielka — nic, czego można by zazdrościć.”
Drzwi zatrzasnęły się, a Alina została sama pośrodku kuchni. Mieszkanie nigdy wcześniej nie wydawało jej się tak obce. Tak zimne. Viktor posiadał wszystko — pieniądze, dokumenty, nawet karty kredytowe. Ona nie miała ani grosza na własność.
„To koniec” — wyszeptała Alina, osuwając się na podłogę.
Przez trzy dni nie wychodziła z domu. Przez trzy dni płakała w poduszkę, darła ich zdjęcia i krzyczała w pustkę.
Potem Alina obudziła się z opuchniętymi oczami. Ogarnął ją dziwny spokój. Wstała z łóżka, umyła twarz zimną wodą i otworzyła szafę. Na najwyższej półce leżała teczka. Wzięła ją i starła kurz dłonią.
„Dyplom z wyróżnieniem” — mruknęła Alina z gorzkim uśmiechem, patrząc na dokument. „Dwa języki obce. I co zrobiłam z tym wszystkim przez te wszystkie lata? Gotowałam dla męża i sprzątałam.”
Alina otworzyła laptopa i zaczęła pisać CV. Wysłała je do około dziesięciu szkół i prywatnych centrów edukacyjnych.
W międzyczasie zaczęła pakować walizki. W duchu pogratulowała sobie niewielkich oszczędności ukrytych między książkami. Wystarczały na wynajęcie kawalerki na obrzeżach miasta.
Tydzień później, choć nie bez wahania, zatrudniono ją w małej szkole na peryferiach. Dyrektorka, Marina Pawłowna, spojrzała na Alinę podejrzliwie.
„Nasze dzieci są niesforne” — ostrzegła ją Marina Pawłowna. „A rodzice wymagający. Da sobie pani z nimi radę?”
„Dam” — odpowiedziała stanowczo Alina.
Od razu zaczęła stosować metodę nauczania, którą znalazła w czasopiśmie naukowym. Dzieci patrzyły na nią wielkimi oczami, ponieważ Alina rozpoczynała lekcję od piosenki po angielsku.
„Nie jest pani taka jak inni nauczyciele” — rzucił po dzwonku najbardziej zuchwały chłopak w klasie.
Miesiąc później Marina Pawłowna zajrzała do jej klasy.
„Alino Siergiejewno, inne klasy też o panią proszą. Rodzice nalegają, żeby to właśnie pani uczyła ich dzieci.”
Wkrótce Alina miała pełny grafik, a do tego prywatnych uczniów. Opracowała własną metodę łączącą angielski z niemieckim. Jej uczniowie zaczęli wygrywać miejskie konkursy.
Rok później zadzwonił jej telefon.
„Alino Siergiejewno? Tu Kirył Andriejewicz, dyrektor Centrum Językowego Polyglot. Słyszałem o pani sukcesach. Chcielibyśmy zaprosić panią na rozmowę kwalifikacyjną.”
Polyglot zaproponował jej pensję trzy razy wyższą od tej, którą zarabiała w szkole. Alina podczas rozmowy niemal rozpłakała się na miejscu.
„Zgadzam się” — powiedziała po prostu.
Sześć miesięcy później Alina zarabiała ponad sto tysięcy rubli miesięcznie. Połowę odkładała. Marzyła już tylko o jednym: o własnym mieszkaniu. Zwróciła się do kilku banków i w końcu nadeszła odpowiedź:
„Kredyt hipoteczny zatwierdzony! Gratulujemy nowego mieszkania, Alino Siergiejewno.”
Minęło pięć lat, zanim Alina się obejrzała.
Jajka sadzone skwierczały na patelni, wypełniając kuchnię apetycznym aromatem. Alina starannie podzieliła je na dwie równe porcje i przełożyła na talerze. Przygotowała dwa kubki, niebieski i zielony, po czym sięgnęła po mleko.
„Znowu zapomniałam” — powiedziała Alina, otwierając lodówkę, a potem westchnęła z rozczarowaniem. Mleka nie było.
Spojrzała na zegar: do pobudki zostało jeszcze pół godziny. W sam raz, żeby pójść do sklepu za rogiem.
Alina zarzuciła płaszcz na piżamę, wsunęła wygodne mokasyny i wybiegła na zewnątrz. Poranek był chłodny i słoneczny. W takich chwilach szczególnie lubiła swoją nową dzielnicę: spokojną, zieloną, z zadbanymi domami i schludnymi podwórkami.
Skręcając za róg, Alina niemal wpadła na wysokiego mężczyznę w eleganckim garniturze. Oboje gwałtownie się cofnęli i dopiero wtedy podniosła wzrok.
„Viktor?” Alina znieruchomiała, nie wierząc własnym oczom.
Jej były mąż wyglądał starzej. Czoło przecinały mu zmarszczki, w kącikach oczu pojawiły się kurze łapki, a w czarnych włosach widać było kilka siwych pasm. Tylko jego lekko zarozumiały uśmieszek pozostał bez zmian.
„Alina?” Zmierzył ją wzrokiem od stóp do głów. „Co za zbieg okoliczności.”
„Co ty tutaj robisz?” Alina instynktownie ciaśniej otuliła się płaszczem.
„Interesy” — odpowiedział Viktor, wykonując nieokreślony gest. „A ty, jak widzę, nadal uczysz?”
Szczególnie zaakcentował ostatnie słowo, jakby było czymś wstydliwym. Alina drgnęła.
„Wyszłam tylko po mleko” — powiedziała, wskazując sklep przed sobą.
„Oczywiście” — prychnął Viktor, patrząc na spodnie od piżamy wystające spod płaszcza. „Spójrz na siebie. Minęło pięć lat, a ty nadal jesteś takim samym bałaganem. Rano biegasz po mleko w piżamie.”
Alina poczerwieniała aż po uszy. Ale nie ze wstydu — ze złości.
„A co w tym złego?” Uniosła podbródek. „W przeciwieństwie do ciebie nie muszę nikomu niczego udowadniać.”
„Oczywiście, oczywiście” — powiedział Viktor z protekcjonalnym spojrzeniem. „Nie denerwuj się. Mówiłem ci wtedy, że nikt cię nie zechce, pamiętasz? I tak właśnie się stało, prawda? Wciąż sama.”
Na jego twarzy pojawił się zadowolony uśmiech.
„A tak przy okazji, wiesz, że moja firma stała się międzynarodowa? Otworzyłem oddział w Europie. Kupiłem dom na wybrzeżu. A ty nadal przenosisz się z jednego wynajmowanego mieszkania do drugiego?”
Ku własnemu zaskoczeniu Alina zaczęła się śmiać. Jego arogancja — ta desperacka potrzeba, by ją zranić — nagle wydała jej się zabawna. Nie czuła już bólu, jedynie lekkie zdziwienie, że kiedyś kochała tego człowieka.
„Wiesz, Vitya” — powiedziała, wyciągając prawą dłoń z kieszeni płaszcza — „nigdy nie byłam tak wdzięczna losowi jak za to, że pięć lat temu pokazałeś mi swoją prawdziwą twarz.”
Na jej palcu serdecznym błyszczał pierścionek z centralnym diamentem otoczonym drobnymi szafirami. Wzrok Viktora zatrzymał się na biżuterii i jego pewność siebie zachwiała się.
„To…?” Zabrakło mu słów.
„Obrączka” — odpowiedziała Alina z uśmiechem. „Już od trzech lat.”
Z drugiej kieszeni wyjęła pęk kluczy z brelokiem znanej marki samochodowej i nacisnęła przycisk. Zaparkowany nieopodal luksusowy czarny SUV zapiszczał i zamrugał światłami.
„Myślałeś, że bez ciebie wyląduję na ulicy?” uśmiechnęła się Alina. „Że będę cię błagać, żebyś mnie przyjął z powrotem?”
Viktor stał, mrugając oczami. Jego arogancja zniknęła, ustępując miejsca zakłopotaniu.
„Ja… cieszę się twoim szczęściem” — powiedział, próbując odzyskać pewność siebie. „Czyli znalazłaś jakiegoś bogatego staruszka?”
„Nie, Vitya.” Alina pokręciła głową. „Znalazłam kogoś, kto traktuje mnie jak równorzędną partnerkę. Kogoś, kto wspiera moje ambicje i cieszy się z moich sukcesów. A ja teraz kieruję centrum edukacyjnym. Mam własną metodę nauczania języków.”
Alina obserwowała znieruchomiałą twarz byłego męża. Potem dodała szczerze:
„Nigdy nie byłam tak szczęśliwa. I jestem ci za to wdzięczna. Gdyby nie twoja zdrada, nadal żyłabym cudzymi marzeniami, powoli wypalając się od środka.”
Viktor przestępował z nogi na nogę, najwyraźniej nie wiedząc, co powiedzieć.
„A twój… mąż… czym się zajmuje?” zdołał w końcu zapytać.
„Jest wspaniałym człowiekiem” — odpowiedziała Alina z uśmiechem. „Troskliwym, inteligentnym i bardzo utalentowanym. A co najważniejsze, kocha mnie taką, jaka jestem. Nawet kiedy mam na sobie spodnie od piżamy pod płaszczem.”
Przełożyła klucze z jednej dłoni do drugiej.
„Przepraszam, muszę lecieć po mleko. Nasze śniadanie stygnie.”
Alina z łatwością ominęła Viktora, który wciąż stał nieruchomo, i ruszyła w stronę sklepu. Jej krok był lekki i pewny — zupełnie inny niż pięć lat wcześniej, kiedy opuszczała ich dom zgarbiona i ze spuszczoną głową.
„Kto to jest?” zawołał Viktor za nią. „Czym się zajmuje?”
Odwróciła się, wciąż uśmiechnięta.
„A co cię to obchodzi? Nie znasz go.”
Alina skinęła głową i weszła do sklepu. Zabawnie było zobaczyć wyraz twarzy jej byłego męża. Ale jeszcze zabawniej będzie opowiedzieć o tym przy śniadaniu. Już wyobrażała sobie, jak będą się razem śmiać z tego zbiegu okoliczności i jak spotka jego czułe spojrzenie, opowiadając całą scenę.
Wzięła mleko i dorzuciła także jego ulubione croissanty z kremem migdałowym.
Dzień zaczął się wspaniale.