Kiedy moja babcia zmarła, krewni rzucili się do jej domu, desperacko szukając testamentu. Tylko ja zabrałam do siebie jej starego psa, nie wiedząc, że niesie ze sobą coś więcej niż tylko wspomnienia po babci. Kilka dni później odkryłam sekret, który babcia ukryła tam, gdzie nikt inny nie wpadłby na to, by zajrzeć.
Żeby zebrać całą moją rodzinę w jednym miejscu, trzeba było albo rzucić przed nich stertę pieniędzy, albo poczekać, aż ktoś umrze. Niestety, tamtego dnia wydarzyły się obie te rzeczy.
Stałam na cmentarzu, patrząc, jak babcię opuszczają głęboko do ziemi. Mocno trzymałam smycz Berty, a ona ciągnęła do przodu, jakby chciała pójść za babcią.
Berta była psem mojej babci. Kupiła ją, kiedy byłam mała, i jak babcia często mawiała, Berta była jej najlepszą przyjaciółką i niemal jedyną istotą, której naprawdę mogła ufać.
Babcia była dobrą osobą, choć na pewno miała też swoje dziwactwa.
W ciągu życia zarobiła mnóstwo pieniędzy, ale nigdy nie dała ani grosza swoim dzieciom ani wnukom.
Zamiast tego opłaciła wszystkim studia. Wierzyła, że w życiu każdy powinien dojść do czegoś sam, wybić się od zera, dokładnie tak jak ona.
Z tego powodu ani moja matka, ani wujek z ciotką, ani ich dzieci nie rozmawiali z babcią i nawet o niej nie wspominali — aż do tego dnia.
Rozglądałam się wokół, przyglądając się każdej twarzy. Wiedziałam, dlaczego wszyscy tu byli. Dla pieniędzy.
Mieli nadzieję, że przynajmniej po śmierci babci w końcu coś dostaną. Ale znając ją, wiedziałam, że to nie będzie takie proste.
Przez ostatnie sześć miesięcy życia babcia była bardzo chora i musiałam się do niej wprowadzić, żeby się nią opiekować.
Pogodzenie tego z pracą pielęgniarki nie było łatwe, ale dałam sobie radę.
Wiedziałam, że babcia była wdzięczna, że przynajmniej ktoś został z nią w tych trudnych chwilach.
Ale i mnie nie ułatwiała życia. Pamiętam dzień, kiedy dostałam ogromny rachunek za naprawę samochodu.
— Nie wiem, jak mam to zapłacić — powiedziałam jej.
— Jesteś silną dziewczyną. Dasz sobie radę — odpowiedziała babcia.
Oczywiście nie spodziewałam się niczego innego. Nawet dla mnie nie robiła wyjątków. Ale zawsze mnie wspierała i prowadziła, i byłam jej za to wdzięczna.
Po pogrzebie wszyscy pojechali do domu babci, żeby wysłuchać testamentu. Znając moją rodzinę, zdążyłam już spakować wszystkie swoje rzeczy.
Wiedziałam, że nie pozwolą mi tam zostać. Gdy czekaliśmy na przyjazd prawnika, nikt się nie odzywał, wszyscy tylko rzucali sobie zimne, pełne wrogości spojrzenia.
W końcu ciotka Florence, chyba znudzona, zwróciła się do mnie.
— Meredith, przypomnij mi, jakim ty właściwie jesteś lekarzem? — zapytała.
— Pielęgniarką? — powtórzył wujek Jack z oburzeniem. — Nie zarobisz na tym pieniędzy. Tom ma własny biznes samochodowy, a Alice posiada kilka salonów kosmetycznych — dodał, wskazując moich kuzynów, siedzących z zadartymi nosami i pełnych dumy.
— Pomagam ludziom. To mi wystarczy — powiedziałam.
— Nie mogę uwierzyć, że to ja cię urodziłam — mruknęła mama.
Rozmawiałam z nią dokładnie trzy razy w roku: w moje urodziny, w jej urodziny i w Boże Narodzenie, zawsze przez telefon.
Nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Kiedy zrozumiałam, że nikt nie zamierza otworzyć, sama poszłam do wejścia.
Na progu stał pan Johnson, prawnik odpowiedzialny za testament babci. Zaprowadziłam go do salonu, gdzie cała rodzina siedziała w milczeniu.
Pan Johnson stanął przy wejściu do pokoju i uprzejmie odmówił, kiedy zaprosiłam go, żeby usiadł.
— Nie zajmę państwu dużo czasu — powiedział spokojnie. — Nie ma tu zbyt wiele do omawiania.
— Co to znaczy, że nie ma wiele do omawiania? A testament? — zapytała mama, wyraźnie poirytowana.
— Musiała przecież coś komuś zostawić — odezwał się niecierpliwie wujek Jack.
— Wygląda na to, że Cassandra postanowiła inaczej — odpowiedział sucho pan Johnson.
— Co pan ma na myśli? — zapytała ciotka Florence.
— Żadne z państwa nie otrzyma spadku po Cassandrze — powiedział pan Johnson beznamiętnym tonem.
Pokój wypełnił się oburzonymi szeptami.
— Jak to możliwe?! Jesteśmy jej rodziną! To kto dostanie pieniądze i dom?! — wrzasnęła mama.
— Obawiam się, że nie mogę udzielić państwu tej informacji — odpowiedział pan Johnson. — A teraz proszę wszystkich o opuszczenie domu.
— Ta stara wiedźma! — wrzasnął wujek Jack. — Wiedziałem, że nasza matka nigdy się o nas nie troszczyła, ale żeby nawet po śmierci nie zostawić nam ani grosza?!
— Nie mów tak — powiedziałam szybko. — Babcia się o nas troszczyła. Martwiła się o każdego, tylko okazywała to po swojemu.
— Tak, jasne — mruknęła mama. — Za życia była wiedźmą i teraz też nią jest.
W tym momencie Berta głośno zaszczekała.
— No dobrze, a co zrobimy z tym psem? — zapytała ciotka Florence.
— Uśpijcie ją — powiedziała chłodno mama.
— Zgadzam się — dodał wujek Jack. — I tak jest stara jak świat.
— Nie możecie jej uśpić! — krzyknęłam.
— A co niby mamy z nią zrobić? To lepsze niż wyrzucenie jej na ulicę — powiedziała mama.
— Babcia kochała Bertę. Ktoś musi ją wziąć — powiedziałam.
W pokoju rozległ się gorzki śmiech.
— Jeśli jej chcesz, to ją bierz — powiedziała mama. — Ta kobieta nie dbała o nas. Dlaczego my mielibyśmy zajmować się jej psem?
— Nie mogę jej wziąć, mój najem nie pozwala na zwierzęta — powiedziałam cicho.
— W takim razie postanowione, uśpimy ją — powiedział stanowczo wujek Jack.
— Tom? Alice? — zwróciłam się do kuzynów z desperacją.
Tom tylko machnął ręką, żebym dała spokój. Alice pokręciła głową.
— Nie ma mowy. Nie sprowadzę do domu zwierzaka pełnego pcheł — powiedziała.
Wypuściłam długie westchnienie.
— Dobrze. Wezmę Bertę — powiedziałam.
Pan Johnson głośno chrząknął, przypominając wszystkim o swojej obecności.
— Proszę po raz ostatni, opuśćcie dom. Nie macie już prawa tutaj być — powiedział.
— A kto ma to prawo?! — wrzasnęła mama. — Wychowaliśmy się w tym domu!
— Proszę mnie nie zmuszać do wezwania policji — odpowiedział pan Johnson.
Wszyscy mruczeli ze złością, zbierali swoje rzeczy i wychodzili jeden po drugim. Ja spakowałam rzeczy Berty, wrzuciłam je do samochodu, pomogłam jej usiąść na tylnym siedzeniu i wróciłam do swojego mieszkania.
Poczułam ulgę, kiedy właściciel mieszkania zgodził się, żebym zatrzymała Bertę na jakiś czas, choć trochę podniósł czynsz.
Byłam przygotowana na możliwość, że obie wylądujemy na ulicy.
Było oczywiste, że Berta tęskni za babcią tak samo jak ja. Babcia była jedyną osobą w rodzinie, która naprawdę mnie wspierała.
To ona opłaciła moje studia, zawsze pytała o moją pracę i cieszyła się z każdego pacjenta, który wracał do zdrowia. Strasznie mi jej brakowało.
Pewnego dnia, po nocnym dyżurze w szpitalu, usłyszałam niespodziewane pukanie do drzwi.
Kiedy otworzyłam, zamarłam. Stała tam moja matka.
— Mamo? Co tu robisz? — zapytałam.
— Wiem, że to masz! — wrzasnęła.
— O czym ty mówisz? — zapytałam zaskoczona.
— Wiem, że odziedziczyłaś po babci wszystko! — krzyczała moja matka.
— Jedyne, co odziedziczyłam, to Berta — odpowiedziałam.
— Co? — zapytała, nic nie rozumiejąc.
— Berta, pies babci — powiedziałam.
— Nie kłam! — wrzasnęła mama. — Mieszkałaś z nią przez ostatnie sześć miesięcy. Musiała wszystko zostawić tobie! Zawsze byłaś jej ulubioną wnuczką — dodała, z przesadą akcentując ostatnie słowa.
— Babcia nie dała mi pieniędzy, tak samo jak nie dała ich tobie — odpowiedziałam.
— Kłamczucha! — wrzasnęła moja matka. — Gdzie one są? To ja cię urodziłam! Jesteś mi winna te pieniądze!
— Nic nie mam! — krzyknęłam, a po twarzy popłynęły mi łzy.
— Jeszcze zobaczymy, wiedźmo! — syknęła moja matka i odeszła.
Zamknęłam drzwi i osunęłam się na podłogę, nie mogąc przestać płakać. Berta weszła mi na kolana, jakby próbowała mnie pocieszyć.
Zaczęłam ją głaskać, aż coś na jej obroży przyciągnęło moją uwagę. Zdjęłam obrożę Berty i odwróciłam ją.
Na odwrocie był wygrawerowany adres i numer 153. Zmarszczyłam brwi i wpisałam adres do GPS-a.
Pokazał dworzec kolejowy, a numer najwyraźniej odpowiadał skrytce. Tylko gdzie mogłam znaleźć klucz do tej skrytki?
Wtedy zauważyłam, że blaszka przy obroży Berty da się otworzyć. Otworzyłam ją i mały kluczyk wypadł mi na dłoń.
Bez chwili wahania pojechałam prosto na dworzec. Znalazłam skrytkę numer 153 i spróbowałam użyć klucza. Pasował.
Kiedy otworzyłam skrytkę, znalazłam teczkę z napisem „Dla Meredith”. W środku był liścik napisany ręką babci i kilka dokumentów. Wyjęłam kartkę i zaczęłam czytać.
Postanowiłam zapisać wszystko, co zarobiłam przez całe życie, osobie o czystym sercu, która nie będzie wykorzystywać innych.
Wszystko, co posiadam, przypadnie tej osobie, która zgodzi się zaopiekować Bertą. I jestem więcej niż pewna, że tą osobą będziesz ty, Meredith.
Jesteś jedyną osobą w naszej rodzinie, która wciąż ma w sobie przyzwoitość, i zasługujesz na to, co najlepsze.
Z miłością, twoja babcia.
Po przeczytaniu listu wyjęłam dokumenty z teczki i zrozumiałam, że to testament babci. Trudno mi było uwierzyć, że to dzieje się naprawdę.
— Aha! Wiedziałam, że coś ukrywasz! — usłyszałam za sobą głos matki.
Zaskoczona odwróciłam się.
— Przysięgam, nic nie wiedziałam — powiedziałam.
— Czyli naprawdę postanowiła wszystko zostawić Meredith — powiedział wujek Jack, jakby pojawił się znikąd.
— Co ty tu robisz?! — wrzasnęła mama.
— Chyba nie myślałaś, że jesteś najsprytniejsza, siostrzyczko. Wynająłem prywatnego detektywa, żeby śledził Meredith — powiedział wujek Jack. — No dalej, Meredith, bądź rozsądna i oddaj nam testament.
— Nie! Jesteś moją córką! Oddaj mi go! — krzyczała moja matka.
— Meredith niczego nikomu nie odda — powiedział stanowczo pan Johnson.
— A ty skąd się tu wziąłeś?! — warknął wujek Jack.
— Czujnik w moim telefonie powiadomił mnie, kiedy skrytka została otwarta — wyjaśnił pan Johnson. — Ponieważ odpowiadam za wykonanie testamentu Cassandry i podejrzewałem, że może wydarzyć się coś takiego, przyjechałem, jak tylko mogłem.
— Nic mnie to nie obchodzi! Jestem matką Meredith! Mam prawa do testamentu! — upierała się moja matka.
— Spadek po Cassandrze przypada tej osobie, która wzięła na siebie odpowiedzialność za Bertę. To nie byłaś ty — powiedział spokojnie pan Johnson.
— Wezmę tego zapchlonego psa, jeśli będę musiał! — krzyknął wujek Jack.
— Za późno. Meredith zabrała Bertę, nie wiedząc, że cokolwiek za to dostanie. To był główny warunek testamentu. A jeśli którekolwiek z was spróbuje się wtrącać, będzie miało do czynienia ze mną i z policją — powiedział pan Johnson.
Stałam tam, trzymając teczkę, z drżącymi rękami, niezdolna wydobyć z siebie choćby słowa.
— Chodź, Meredith, mamy wiele do omówienia — powiedział pan Johnson, i razem ruszyliśmy w stronę mojego samochodu.
— Dlaczego ona to zrobiła? Dlaczego doprowadziła wszystkich do walki? — zapytałam pana Johnsona, kiedy siedzieliśmy już w aucie.
— Chciała, żeby jej pieniądze trafiły do dobrej osoby, która wykorzysta je na dobre cele — odpowiedział pan Johnson.
Skinęłam głową.
— W takim razie przekażę większą część szpitalowi — powiedziałam.
— To teraz należy do ciebie. Możesz zrobić z tym, co zechcesz — odparł pan Johnson.
W tamtej chwili brakowało mi babci bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, ale wiedziałam, że postaram się jej nie zawieść.